Door mijn opleiding en later mijn werk als slagwerkdocent, begon ik als drummer in een vriendenbandje. Dit kreeg een heel andere wending dan had kunnen worden vermoed. Het was allemaal zo leuk, dat drummen, dat ik vergat dat school ook wel belangrijk is. Wegens tegenvallende schoolresultaten moest ik stoppen.

Later ben ik als zanger weer teruggevraagd en de band Chronic Noise was geboren. Dat hebben we tien jaar volgehouden. Het was toen tijd voor iets anders, iets waar we een grote publiek mee zouden kunnen vermaken misschien. Maar wel iets zijn waar we zelf helemaal achter stonden; Imitallica. Een band waarvan we onlangs het 10-jarig bestaan hebben gevierd.

Die band bestaat dus nog steeds trouwens maar het was omstreeks het najaar van 2010, toen een zekere Michel en Marchel me vroegen ‘iets’ samen te gaan doen. Diverse suggesties kwamen voorbij, waaronder zelfs een Nickelback-tribute. Maar het schuurpapiergehalte van mijn stem ligt iets grofkorreliger dan die van Chad Kroeger.

Tijdens wat jamsessies kwamen we op het idee om als band het midden te zoeken tussen metal en rock en een herkenbare alle-remmen-los sound, met nummers zo goed mogelijk op mijn stem gekozen of om daar een eigen draai aan te geven. Prinz Klauz was born! Die laatste eis maakte het trouwens wat lastig, vooral op het begin. Zonder overdrijven verdwenen 100 tot 150 suggesties voor nummers direct of indirect in de prullenbak.

De naam Prinz Klauz, dat zag ik op het begin niet zitten. Een bandnaam die verwijst naar mijn achternaam vind ik wat ver gaan maar de anderen hebben me ervan overtuigd dat de achternaam van een van de anderen, helemáál kut zou zijn. Dus werd het Prinz Klauz.

En het klikt!

Hell yeah, motherfuckers.