Op zijn veertiende jaar fietste hij met een te zware boekentas naar school en toen wist hij het, als je dan toch moet sjouwen kun je dat beter met een drumstel doen. En zo begon het.

Na wat basisvaardigheden te hebben geleerd werd het eerste Rogers drumstel gekocht, van café-eigenaar Ben Romonesco. Het eerste bandje was een feit. Niet goed maar wel hard, zoals het hoort. Niets dan lof voor de buurt overigens … bij deze, beter laat dan nooit.

Blind Furee was het tweede bandje waar we – met eigen nummers – de eerste festivals mee deden, waaronder Walhalla Zomerfeesten (toen nog in het kasteel). Uiteindelijk zou Michel met vier verschillende bands bij Walhalla spelen, tot op heden althans.

Daarna kwam een lange mooie periode met onder andere zangeres en schoonzus Nicole Verstappen, in de bands So What, Shaggy?! waarmee meer dan 300 optredens werden gedaan, en Wicked Honey waarmee een CD werd opgenomen met eigen nummers. Een eigen bedrijf eiste echter z’n tol waardoor het drumstel, inmiddels een Sonor Designer set, in 2008 onder de wilgen werd gezet.

Het duurde tot 2011 voor het weer ging kriebelen. Michel nam – vanachter een biertje voor het podium van de Effenaar – het initiatief om goede vriend Marchel Mertens te polsen. Na een vriendschap van ruim 25 jaar was dat het enige wat er nog aan ontbrak, samen in één band. Marchel vroeg John Klaus, zijn ja-woord was cruciaal. John strikte Didier en Didier vroeg Marcel. Zo is Prinz Klauz geboren.

Ruim 1.5 jaar later stonden we op het hoofdpodium van … De Effenaar. Da’s verdomd mooie symboliek, nie?